“Çalış… işleyen demirdir ışıldayan! Küflenir sırtüstü yatıp, boş oturan. Yüreğinde başarının gururunu, yaşantında in¬sanlığın huzurunu bulmak istiyorsan önce çalış…

Çalış... çalış ki varasın istediğin menzile. Sanma ki yoğurt olur maya çalarsan göle. Muhannete muhtaç olmayacak bir ele, yılanı deliğinden çıkaracak bir dile sahip olmak için çalış.

Çalış... insanlığın gereğidir yükselmek. Boşa gitmez hak yoluna çekilen emek. Huzura varmanın zevkine ermek, alın terinin kıymetini bilmek istiyorsan çalış…

Çalış... çalışanın olacaktır mutlu yarınlar. İşkembeden farksızdır el eliyle doyan karınlar. Tez yorulur tembelliğin davuluna tokmak vuranlar. Bilesin ki, koş¬makla tükenir en uzun yollar. Öyleyse çıktığın yolun sonundaki güzelliklere varmak için çalış.

Çalış... taklit ile yapılan şey eser de¬ğildir. Başkasının yaptığına göz dikmek hüner değildir. En tatlı meyveyi kendi elimizle diktiğimiz fidanlar verir. En verimli bağın sahibi, en güzel işin mucidi olmak için çalış.     

 Çalış... topluma faydalı insan olmaya.

Çalış, doğruluğun zirvesine varmaya. Çalış, yaşar iken ölümsüzlük bulmaya. Çalış insanlığın tadını almaya...

Çalış… Bak, gayretin güneşe değiyor alnı... Gafletin boyu ise ancak bir karış. İnsanız, bize gaflet yakışmaz.

Çalış ki kurulsun en büyük barış.”