Ankaralı Bayanların Toplantı Özeti:

Bu haftaki Cumartesi genel toplantımızın bam başka bir havası vardı. Herkesin tek derdi kendini yetiştirmek olunca, sadece kendine dinleyip, kendine söyleme ilkesini de rehber edinince tabi ki o ortamın ve muhabbetin tadına doyum olmuyor.

Genel prensibimizdir; herkes bir birinin görüşünü sonuna kadar dinler, kimse kimsenin görüşü hakkında da yorum yapmaz. Genel esaslar ve ölçüler konuşulur, herkes alacağını alır.

Sohbet konumuz ilk olarak “Emrolunduğun üzere dosdoğru ol” ayeti kerimesini yaşayışımızda nasıl uygulayacağız meselesiyle gelişti.

 Anladık ki; hareketlerimiz, sözlerimiz, düşüncelerimiz ve hissettiklerimiz aynı istikamette olmadığı müddetçe doğruluktan söz edemeyiz.

Düşüncelerimle eylemlerim, sözlerimle, hissettiklerim bütünlük arz edecek ki riyadan, iki yüzlülükten kurtulmuş dosdoğru insan olabileyim.

Ancak tabi ki içimi ve dışımı yönlendirip tek bir istikamete götürmekteki ölçüm; Allah ve Peygamber çizgisi olacak. Mesela, bir arkadaşımız terfi almış.

 Hediyemizi alarak tebrik etmeye gittiğimizde, yüzümüz gülüp, dilimizde tebrik ederken içimiz başka şey diyorsa doğruluktan nasıl söz edebiliriz?
İşte çalışmamızın ehemmiyeti burada çıkıyor ortaya.

İkili, üçlü, maskeli insan olmaktan kurtulup, tek bir ölçüye göre yaşayan kendinden emin ve mutmain insan olmak…

Sonra ilerleyen sohbetin akışıyla güzel bir konu gelişti. Arkadaşlarımızdan bir tanesi bize tespitini sundu.
İçimizde ki his ve duyguları takip ederken, hoşumuza gitmeyen bir duyguda vah tüh ederek iki gün olumsuzluğu yaşıyoruz. Tamam, dışardan gülümsedim ama içerden kızdım, hased ettim, buda beni rahatsız etti tabi. Hemen teşhisi yaptıysam oturup hastalığıma iki gün ağlayacağıma tedavisinin derdine düşeceğim.

Ayrıca öyle alışmışız ki, olumsuzlukları kafada büyütmeye. Adeta güzellikleri görmekten mahrum kalmışız. Oysa ki birazda 2-3 gün güzelliklerimizle uğraşsak. Olmaz mı?

Yaptığımız bir doğruluğun hazzı bizi en az 2 gün zevk içinde yaşatmalı. Günahıma ağlayana kadar “Allahım, senin ayeti kerimen üzere yaşamayı bana nasip ettin.

Ne kadar kıvanç verici bir duyguymuş doğruluk üzere yaşamak. Kendime olan saygımın arttığını, güvenle dolduğumu hissediyorum.” Gibi düşünceler bizi daha çok kara götürecektir.

Herkes aynı düşünceyi paylaşır şekilde bir birinin gözünün içine bakarken, eminim yine herkes günahımla değil, sevaplarımı çoğaltıp güzelliklerimle uğraşacağım, kararını alıyordu.

Namaz molası verdikten sonra, “Görgü kuralları” adlı yazımızı okuyup, dikkat etmemiz gereken incelikleri konuşarak sohbetimizi neticelendirdik.