Kim değerlenmek istemez? Bütün insanlar, hayvanlar, bitkiler, canlı ve cansızlar hepsi kendi varlığından haberdar olunsun isterler.

İşte bunları kim değerlendirecek? Tabii ki gerçek insandan başkası değil. Her şey bekliyor. Neyi?

 Gerçek insanı, çünkü dünya, kâinat onun, o değerlendirecek, o takdir edecek, kıymet biçecek, o isimlendirecek, o sıralandıracak, o faydalandıracak ki mutlu olsun. Ey âşık olduğum kıymetli insan! Kim âşık değil ki sana. Allah kâinatı sana âşık olduğu için yarattı. Senin aşkınla oldu ne olduysa.
Seni çok sevmiş yaratan. Senden muradını alır, seninle düzenler kâinatını. Ey yüce Resul aşkına affedildi Âdem ile Havva.

Sana gıpta eti Musa ile İsa. Sen gerçek hakikate erdin miraçta. Gerçek hakikat sendedir ey aşığım insan. Sen anlamsın, sen mânâsın, sen gizli aşksın, arayanın serabısın.
 O kadar kıymetlisin ki takdir biçilmez. Senin insanlığın âşıklar için tek takdirdir. Sen bir sevdasın bütün yaratıklar için.

Derde dermansın. Aç gönlünü bizi de al. Yüce Resul , kim senin yanına vardı da değerlenmedi. Köleler, garipler, yetimler hep değer buldu. Sen ne yüce varlıksın? Sevgilerin akar, her yandan çağlar. Yüreği yanan âşıklar, içerek kanar. Sen ne yüce kevsersin ey yüce insan.

Kim senin yanına geldi de değer bulmadı? Senden ayrılanlar değerden düştü, kendini kayıp edip hüsran oldular. Allah senden ayırmasın ey yüce insan. Yağmurlar, rahmettir Nisan ayında.

Kimi balığın ağzında elmaslar yakutlar olur, kimi balığın ağzında zümrütler inciler olur, kimi balığın ağzında is, kömür olur. O da senin takdirin nispetindedir. Ey yüce insan, seni yazmak, kalemin harcı değil; seni takdir etmek, seni anlamak, herkesin işi değil.

Ey yüce Peygamber, sen nerdesin değer orda. Dağa çıktın dağ değerlendi, taşı öptün taş değerlendi, her yaptığın hareket sünnet ilan edildi.  Baş köşe değil, boş köşe değerlendi, sen değerlisin diye. Ey yüce insan, sevgi gibi akar coşarsın, her tarafa sevgi salarsın. Her şey senden sulanır.

 Bazen bulut olur yükselirsin dağlara, bazen yağmur olur rahmet saçarsın ovaya, sen ne rahmetsin ey yüce insan. Her şeyi yerli yerince takdir edersin. Sen hiç kusur görmez misin, ey yüce insan.

Sevginden hiçbir şeyi mahrum etmezsin, merhametin sonsuz ey yüce insan.

 Seninle hayat buldu bütün mahluklar. Yaratıcı demiyor mu ‘Sen olmasaydın yaratmazdım kainatı’ sen bu kadar değerli misin ey yüce insan? Bazen pınar gibi akarsın ıssız dereden, kimseler bilmeden gizlenir gezersin.

Her yerde rahmetsin ey yüce insan. Sığdırmak isterim seni bir yere, sığar mısın bilmem şu kırık, hüzünlü gönlüme.

Davet etsem gelir misin bu fakirhaneye? Senin yerin hep garipler yanıdır ey yüce insan. Her şey dirilip hayat bulur. Sen insanlık için yaratıldın ey yüce insan. Yazıcı! Sen nerden aldın bu değeri? Kendi kendine mi var oldum dersin?

 Yoksa seni de değerlendiren biri mi var dersin? Doğrudur gardaşlık, biri var derim. Çünkü gerçek bir insandır, beni var eden. Ben nerden bilirim kendi halimi? Ne anlarım, ne yazarım. Bilmem ki halimi… Benimki de bir sevdadır; kalem alır yazarım. Ne yazarım? Sevdamı yazarım.

 Yıllardır sevdamı bir yerde buldum. O değil midir gerçekçi insan, açtı gönlümden iç aleme bir kapı; seyir ettirdi kendi dünyamı. Hayretten hayrete düşürdü beni. Sen başka bir alemsin ey yüce dost.

                            Hakkı Göktaş