Toplantıdaki Ana Fikir;

Kişinin yetişip geliştiğinin en önemli belirtilerinden birisi de teşkilat çalışmalarını kendi işlerinden, kendi çıkar ve menfaatlerinden  önde görmesidir. Bir yolun ve bir davanın insanı olduğunu iddia eden kişi kendi şahsi görüş ve düşüncesini bir kenara bırakarak kendini bir teşkilatın parçası olarak görür.
Ayrı bir benlik ifade eden, ayrı baş çeken grup kabul etmeyen, kendisini ön plana çıkarmaya çalışan zihniyet, daha küçük benliğinden kurtulamamış zihniyettir.

    Dava sahibi olduğunu iddia eden zihniyetin kendisinin ortadan kalkıp davasının ilke ve prensiplerine göre yaşaması şarttır. Tavsiye ve görüş kabul etmeyen kafa gelişemez ve kendi benliğinin esaretinden kurtulamaz. Bu açıkça görülmektedir.

    Huzur bahçesi zahiren gövdemizin rahat ettiği hoşça vakit geçirdiğimiz bir mesire yeri değildir. Orası kişilik ve şahsiyet eğitimi yolundaki insanların öğrendiklerini, bildiklerini uygulamaya koyacakları bir eğitim sahasıdır. Biz orada grup çalışmasını, peki demeyi, bir topluluğun parçası olmayı öğreniyoruz.

 Biz orada bir başa uymayı, birlikte hareket edebilmeyi, bencillik ve enaniyetimizle mücadele etmeyi öğreniyoruz. Eğitilmek ve yetişmek isteyen  için çok büyük bir fırsattır. Yeter ki biz yetişmek, gelişmek, değişmek azim ve kararlılığı içersinde olalım.

    Biz o huzur bahçemizde kendi eski alışkanlıklarımız ile kendi ekler ve yamalarla örülü huylarımız ile mücadele etmeyi öğreniyoruz. Biz eğer bir teşkilatın parçası isek işin yetkilileri bize demişler ki şu adama uyun ve ondan habersiz bir iş yapmayın, tamam işte bize düşen artık kendi kabullerimizden sıyrılarak uymamız gerektiğidir.

 İnsanın çalışması içerisine kendimizi sokacağız. Efendim o da bilmiyor ben ondan fazla biliyorum, ben de yaparım gibi zihniyetler tamamen şeytani zihniyetlerdir. Bize uymamız söyleniyorsa biz uyacağız. Akıl katmadan tavsiyeyi yerine getireceğiz ki kendi aklımızın kısırlığından ve küçüklüğünden kurtulmaya doğru gidelim.

Yoksa bizi sıkan bunaltan kendi dairesinin dışına çıkamayan eklerle yamalarla örülü aklımızın esaretinden kurtarabilmemize imkân ve ihtimal yoktur. Grup çalışmaları yapılırken bizim görüşümüz sorulursa kendi bildiğimizi söyleriz. Ondan sonrada teşkilat hangi kararı almış ise biz o kararı harfiyen yerine getirmekle mükellefiz.