“Özden fikri”nin ustasız olmaz ilkesini,en değerli şeyin ustanın tavsiyeleri olduğunu kabul ettikten sonra, ilk olarak değer yargımı çalıştırmakla  başladım.

Sonra hayatımda olan hastalıkların temeline indiğimde  gördüm ki, hep değer yargımı yanlış işletmişim. Bir guatr hastalığı benimle üç yıldır kedinin fareyle oynadığı gibi oynamış.

Söz de ben hastaymışım, sözde bu hastalık kronikmiş, sözde ömür boyu sürermiş, sözde halsizlik aşırı sinir bilmem adını sayamadığım bir sürü şeyler yaparmış.

Ama ben bedeni rahatsızlıkları tedaviye çalıştıkça o ikna olmuyor, zihnimde daha fazla baskı yaparak yerini korumak istiyordu. Ancak gördüm ki ciddiyet her zaman kazanıyor.

Beni ciddi görünce hastalık kayboldu gitti.

Bu görmelerimin hep kaynağı Yüce Dost olmuştur.

Ben ustamı sevmeyeceğim de başkalarını mı seveceğim? Tabi önceleri başkalarını daha değerli tuttuğum veya tutmaya çalıştığım doğrudur..

Ama baktım ki ben onları sevmeye çalışırken bana onları şu anki sevgimden on kat, yüz kat daha fazla sevdirecek olan özümü hiçe saymışım. Özünün değerini bilmeyen, değer yargısını özüne teslim etmeyen ne söylese yalan efendim.

 Ben yalan söylemem diyen Mustafa’nın nasıl kuyruklu, püsküllü yalanlarla en başta kendini daha sonrada önüne kim gelirse herkesi kandırıp günlerini geçirdiğini gördüm.

İşimi seviyorum, Borçka’yı sevmiyorum. Eşimi seviyorum bazen kızıyorum.Çocuğumu seviyorum gürültü yapmasa, benden türlü türlü istekleri olmasa. Babamı seviyorum borçları olmasa, kardeşimi seviyorum, hanımının sözünden ara sıra çıksa, babamın borçlarına yardımcı olsa.

 Müdürümü seviyorum bana iş buyurmasa. Allah’ı seviyorum benden durmadan bir şeyler istemese. Peygamberimi seviyorum, ama sana en çok düşmanlık edeni sen en çok sev demes. Ustamı seviyorum, oku okut döne döne oku, ciddiyetten ayrılma, söz verince ölümüne tut demese. Velhasıl üzümün çöpü armudun sapı hiç bitmiyor.

Bunların hiç biteceğini de sanmıyorum. Ben İslam’da cihadın sadece cephede olduğunu sanıyordum. Meğer Efendimin buyurduğu büyük cihadın nefis mücadelesi olduğunu, aynı cihatların Bedir’in, Uhud’un, Hendeğin, Mekke’nin fethedilmesi gerektiğini sayesinde duyup hissediyorum.

Bu hissettiklerim benim tüylerimi ürpertiyor.Geçmişime yanardım eskiden, şimdi bugünümde yakıyorum kendimi. Sohbette buyurmuşlardı; “Efendimizin sözü var herkes Cehennemi bir defa olsun görecek” diye, bir kereye de razı olduk ama bizim bu zihniyetlerle Yüce Dost olmasa cehennemden çıkacak halimiz yok.

Ama binlerce şükürler olsun, ömrümüz şükürlerle dolsun ki, bu fikir olmasa bu usta olmasa, bizim bir şey başarabileceğimiz yok. Nefis mücadelem de, var olma mücadelemde, avcının silaha dayandığı gibi ona dayanmasam beni yutacaklar.

 Ama şükür en iyi boksörün de yumruk yemesi gerektiği, bu işin tadının burada olduğunu, sayesinde değer yargımızda vücutlandırmaya çalışıyoruz.

Mustafa Arslan/Artvin

Öğretmen