—Aferin benim aslan yavrum! Hah bak ne güzel kırmızı boya çıktı, hoş oldu haa? Gülerken de olsa bana bir cevap ver yavrum. İyi oldu değil mi? Gülerek:

-“Evet, anneciğim” diye cevap veren yavrunun o halini gören komşu hanım, duruma şaşa kalmıştı. Şaşkınlıkla bir şeyler söyleyecek olan hanımın sözünü kesen anne, “Hadi benim aslanım!

Git yıka! Kan duruncaya kadar su vur o kan çıkan yere! Emi canım hadi!

Çocuk alnının yanından süzülen kanları yıkamaya gitti. Annesi komşusuna aceleyle şunları söyledi:

—Çocuğun kendisini sağlam etmek için elbisesini hesaba katmamak gerek. Yavrumun kendisini çok sağlam yetiştirebilmem için etini, derisini, kemiğini onun elbisesi kabul etmişim.

 Yavrum esasları bilir. Öğretmişim ona. Nihayet ayağı kaydı, kaşının yanında derisi patladı. Derisi için kendisini, yani yavrumun metanetini bozamazdım.

 Metanetini, cesaretini, yüreğini daha sağlamlaştırmak için ancak böyle yaparız. Bu bizim analık prensibimizdir. Şimdi kanı kesilir elbiselerini değiştiririm, çıkardıklarını yıkarım hepsi bu kadar.

Bizim yüreğimiz cesareti kırık, yüreksiz olanlara sıkılır. Öylelerine acırız. İnsanın kişiliğine, şahsiyetine şerefine keder gelmesin. Derisini kemiğini önemli saymıyoruz.