Dedeciğim sana uygulamalarımı ve gelişmelerimi sunmak istiyorum. Batman gibi uzak yerde de olsak yine fikrin ilkelerini yaşamaya çalışıyoruz.

Bizim apartmanda birkaç kız var. Onlarla aylar önce kavga etmiştik ve hala da barışmamıştık. Ben devam ettikçe onlarda devam ediyordu. Gün geçtikçe bir birimize olan kinimiz arttı.

Sonra bir gün olanları anneme anlattım. Oda bana dedi ki; “bak kızım ne zamandır konuşmuyorsunuz. Sende mutlu değilsin onlarda. Üstelik hep söylediğim halde şu sert duruşunu düzeltmedin. 

Güler yüzlü değilsin, beklide bu yüzden seninle barışmıyorlar. İyilikleri hiçbir zaman karşıdan bekleme, onlarda senden bekliyordur belki.”

Dedikten sonra düşündüm, taşındım ve sabah olunca onları karşımda gördüğümde “günaydın” diyerek gülümsedim.

İlk önce şaşırdılar. Ama sonra onlarda bana günaydın deyince çok mutlu oldum. Onların mutluluğu da çok belli oluyordu.

 O gün barıştığımız belliydi. Çünkü beni aralarına da davet ettiler. Anladım ki insanlarla küs olmamak, küs olmaktan daha mutluluk verici bir şey.

Bizim sınıfta bir kız var. Her gün üşüyor ve kalın kıyafetler giyiniyor. Bende kaloriferin hemen yanında oturuyordum.

Üşüdüğü için rica etti. Yer değiştirdik. Sınıf başkanı itiraz edip kabul etmedi. Bende sınıf başkanını ikna edince arkadaşım bu durumdan çok mutlu oldu.

Başka bir arkadaşımın da burnu akıyordu. Mendilinin olmadığını fark edince “mendil ister misin? Dedim. Mendili aldı ve o kadar mutlu bir şekilde gülümsedi ki.

En ufak işe yaramaz bir mendil parçasının dahi insanı ne kadar içten bir gülümsemeye sürükleyeceğini öğrenmiş oldum.

Bazen düşünüyorum, en ufak bir iyiliğin dahi insanlar üzerinde nasıl etkili olduğunu.

Hem bu iyilikleri yapıyor, hemde Kuran okuyorum, ders çalışıyor, çiçek besliyorum. Kardeşimle ilgileniyor, kitap okuyorum. Yani vaktimi hiç boşa harcamıyorum.

Sizin gibi insan olmak için elimden geleni yapıyorum.

      Aybüke Günana

      İlköğretim 6.sınıf