Yağmura hasret kalmış toprak, çatlarya hani yer yer… Ya da boynunu bükmüştür çiçek bir yana, susuzluktan sararmıştır üstelik rengi. Ya oruç tutan insan için iftar vaktinin değeri?

Uzak kalmak… Sevenlerden, sevdiklerinden, muhabbetten.

Toprak için yağmur, çiçek için su, acıkan insan için ekmek ne demekse işte seven gönül için de belki bunlardan daha değerlidir, sevenleriyle beraber olmak. Ya bunlardan uzak kalmış gönül? Sancısını çeker, her dem gurbetin hasretliğin.

“Eşiğin arkası gurbet” derler ya büyüklerimiz. İnsan görmüyorsa sevdiklerini gurbette gibi hissediyor, acısını yaşıyor derinliklerinde. İnsan kalbi sevgi ile haşroluyor ve ancak gerçek sevgi ile mutmain oluyor. Bu satırları yazarken çok acıktığımı hissettim.

Meğerse ne kadar doyuyormuşum sohbetlerle.

Sevgi ortamı dillerin susup, ellerin konuştuğu anlar… Kalpleri bir birine akıtan sıcak bakışlar. Gözlerim arıyor o ortamı çevremde, ama beyhude… Nereye baksam, kime baksam betonlaşmış sanki mana âleminden çok uzak.

Terazi oluyor gönlüm, tartmak istiyor. Fakat sevgi kesesinin karşısına koyacak hiçbir şey bulamıyor.

Gönül yolcularından biri demişti ki yazısında “Ben sohbetle yeni doğdum.” Doğmuştuk doğru, ama önemli olan doğduğun yerde kalmakmış.

Sevmek, sevmek hoşnutça yaşayışın ifadesi… Gönlüm o dünyaya girip durulmak istiyor. Tekrar o sevgi dolu gözlere bakmak ve içlerinde erimek…

                                                                            Eşiğin Arkasındaki Garipten