Anaman kitabını okuduktan sonra kendi hayatıma dikkat etmeye başladım. Aslında çok küçük gibi görünen şeylerin dahi önemli olduğunu fark ettim.

Kendi değerimi görmeyi ve kendime sahip olmam gerektiğini anladım.

Örneğin; otobüsten okulun önünde inmiştim. Birkaç erkek oturmuş gelene gidene laf atıyorlardı.

Ben oradan nasıl geçeceğim düşüncesindeyken gayet mağrur, kafamı bile kaldırmadan ilerleyip geçtim.

Fark ettim ki o anda laf atmayı bir kenara bırakın, kendi aralarında dahi konuşmuyorlar adeta ciddiyete geliyorlardı.

O anda çok mutlu oldum ve içime baktım ne hissediyorum diye. Çok şükür içimde sadece şu duygular vardı; ben kendi değerimi görüp, kıymetimi bilmeye başlayınca, çevremdekilerde mecburen saygı duymak zorunda kalıyorlar.

Biz kendimizi sakındıkça onlarda kendilerini dikkatli davranmaya mecbur hissediyorlar.

Bir gün okulda Fizik öğretmenim beni tahtaya kaldırdı.

Tahtada soru çözerken yanıma gelip yardım etmeye başladı. Hocada hiçbir art niyet olmadığını biliyorum.

Ama elimi tutup bana yazdırmaya başlayınca birden elimi çektim. Hocamda rahatsız olduğumu anladı ve kendi geri çekilip yerine oturdu. Sen çöz diyerek tarif etti.

Ben yerime oturduktan sonra “ sizler bizim çocuklarımızsınız” dedi ama bir dahada aynı hareketi yapmadı. 

Bu olaydan sonra eğitimin değerini çok daha iyi anladım. Önceleri dayımızın oğluymuş, yakın akrabaymış, öğretmenimizmiş derken bu konulara fazla dikkat etmezdim.

Şimdi kendi değerimin bilinci yerleşince, bazı şeylere daha çok dikkat etmeye başladım.

Bu değerleri bizlere fark ettiren, bizi bizden daha çok düşünen ve bizim Müslüman bir Türk kızı olmamız için çabalayan Gül Asiloğulları’na teşekkür ederim.

                                                                            Nimet Yiğit

                                                                 Kalaba Kız Meslek Lisesi 10-A