Eğitimdeki faydalarımı yazmayı her zaman düşündüm. Fakat yazdıklarımla yaşayışım bir birini tam kapsaması lazım diye hep erteledim.

Bir seher vakti kendimi tutamayarak kağıt kalemi aldım elime. Başladım hem kendimin, hem yakınlarımın gelişmelerini takdir etmeye.

Tabiî ki ustamız sayesinde değişen hayatımızı takdir etmememiz mümkün değil.

• Olumsuzlukların karşısında kızmamaya, kendi iç huzurum için bunu uygulamaya mecburum. Anladım ki kızan insan çevresindeki güzellikleri asla göremiyor.

• Eğitimimizin bize gösterdiği ilkeleri uyguladıkça insanın içi içine sığmıyor. Güzellileri düşündükçe hemen hemen her gün bir arada olmak istiyoruz. Her buluşmamız sanki bayram sabahı.

Sımsıcak arkadaşlarla sarılıp kucaklaşmamız başka bir alem.

• Başkanlarımızın verdiği haftalık ödevleri hepimiz büyük bir gayretle uygulamaya çalışıyor, tespitlerimizi ve tecrübelerimizi paylaşıyoruz.

• Grup başkanlarımız daima bize “yaparsınız, başaramayacak bir şey yok, yiğit düştüğü yerden kalkandır, güç uygulamanın içerisindedir” diyerek yüreklendiriyor, ümitleri kıran değil ümit ve gayret aşılayan oluyorlar.
Tabi ki onlarda ustamızdan öğrendiklerini bizlere veriyorlar.

• Öyle güzel bir eğitimdeyiz ki, kimse kimsenin kusurunu görmüyor, ayıbını örtüyor, boş söz ve boş işlerden kaçınıyor, daima herkes bir birine güven yarışında destek veriyor.

• Eğitim ve eğitimcimizin sayesinde Allah’a gerçek bir kul, Peygamber’ in ahlakıyla vücut lanmış gerçek bir ümmet olma sevdasındayız.

• Kararlıyım iyi bir insan olarak yaşamaya. Gerçekten eğitimin tadını almak istiyorsam bir tarafından tutmalıyım. Ölmeden önce ölmeliyim ki gerçek dirilişin tadını almalıyım.
Geçmiş bitti. Gelecekten de emin değilim. Gün yaşadığım gündür. Bunun için Anımı yaşamaya ve hedefli olmaya karar aldım.

•  Gül hanım kızımızın genç kızlarla ilgilenmesi beni çok duygulandırıyor. Şöyle bir ortamda onların her şeyine sahip çıkıyor, Müslüman bir Türk kızı olmaları için bütün gayretini gösteriyor.

Ayrıca arabasıyla hepimize hizmet etmesi de  başka bir takdirlik konu.

• İnsanın tüm ailesinin bu eğitim içinde olması çok güzel bir şey. Ben kendi yapacaklarıma bakıyorum, oğlum kendine, gelinimde kendine.

Yani kimse bir biriyle değil, kendi yapacaklarıyla uğraşıyor. Çok duygulandığım bir olayı paylaşmak istiyorum.
Annem ve babamın ölüm yıldönümü münasebetiyle kardeşlerim bana geleceklerdi.

Öznur Hanım kızım “Anne bende yarın gelir yardım ederim” deyince bende ona “enişte beylerde gelecek sen rahat edemeye bilirsin istersen gelme” diyerek anlayış gösterdim.

O da hemen “o zaman tatlı ve böreğini sabahtan yapar gönderirim”Dedi. Sabahleyin oğlum tepsileri getirince çok duygulandım.

Misafirlerime ikram ederek “Öznur kızımın çok selamı var işi vardı gelemedi” derken düşündüğüm tek şey, ailemin huzuruydu. Çok şükür. Ne derler ayıp olur düşüncesine hiç kapılmadım.

Akşamda ayrı bir güzellik yaşadım. Arif yavrum, “evlerine gidecekleri zaman haber ver bırakayım anne” demişti. Gelip teyzesini ve eniştesini aldı.

Yalnız büyük ablam, evi çok uzak diye gitmek istemedi. Ben kalıp yarın otobüsle kendim dönerim, dedi.

Ancak biliyorum ki kalırsa rahat edemeyecek, sadece sıkıntı vermemek için kalmak istiyor. Arif oğlum hemen anladı ve “teyze nasıl rahat edeceksen öyle yapalım, ben seni götürürüm hiç merak etme” deyince kadıncağızın sevincini görmeliydiniz.

İşten geldim yorgunum demeden, hizmet aşkıyla alıp evinin içine kadar götürüp bırakması dünyalar kadar dua almasına sebep oldu.

İşte bizim ustamız; Allah rızası küçük gibi gördüğünüz şeylerin içindedir diye, bize fırsatları kaçırmamayı öğretir.

• Oğlumun eğitimi dolayısıyla yurt dışında kalan Nihal kızımda kişilik ve şahsiyet eğitimine orada devam etmekte.

Sık sık arayıp hal ve hatırımızı sorması, biz çok iyiyiz bizi merak etmeyin diye bizi rahatlatması çok hoşuma gidiyor.

Annesini de bizi de ihmal etmeyip zihnimizi sadeleştirmesi tabiî ki çok güzel.

• Diyorum ya Allah herkese ailece bu eğitimin içinde olmayı nasip etsin. Ustamız sayesinde hayatımız bam başka güzelliklere doğru gidiyor.


                                                                                                      Babaannemiz: Sevinç Demirbaş