Kendimize duyduğumuz saygıyı kendi yaptığımız davranışlarla ve mevcut inanç sistemimizle kaybediyoruz. Dışardan kimsenin yaptığı bir şey yok. Bizzat biz yapıyoruz kendimize bu kötülüğü.

Gerek toplumsal yaşamımızda, gerekse kişisel yaşamımızda olsun saygıyı yok eden veya azaltan durumların insana yakışmayan tutum ve davranışlar olduğunu görüyoruz. Düşünelim bir kere söz verdiğinde tutmayan, konuştuğunda yalan söyleyen, emanet ehli olmayan, düzen-intizam ve temizlik bilmeyen, başladığı işleri sonuçlandıramayan, bencil ve kibirli insanlar sevilip sayılabilir mi? Peki bu sıfatlar biz de varsa bizim kendimizi gerçekten sevip sayabilmemiz mümkün müdür? İşte biz kendimizi tam anlamıyla saygıyla kabul edemediğimiz için kimse de bizi saygıyla kabul etmiyor. Bu anlamda biz insana yakışmayan bu olumsuz sıfatlardan ne kadar kurtulursak kendimize de o kadar saygı duyarız, çevremiz de bizi o miktarda sayar.

Güvenilir olmadan, ciddiyetle vücutlanmadan haysiyet derdine düşmeden, her attığımız adımda " Ben şerefli sahip insanım. Onun için küçük düşecek, mahcup olacak hiçbir tutum ve davranış içerisinde olamam" ilkesini gerçekleştirmeden de kimsenin kendini gerçekten sevip sayamayacağını unutmayalım. Kendimize saygı duyabilmek için çıktığımız bu yolda temel hedefimiz insani düşünce, davranış ve inançlarla donanmaktır. Kendini öz insanlığını sevip saymayan kişinin de dünya ahiret aranılan huzuru ve saadeti bulamayacağını da aklımızdan çıkarmayalım.  Buna en büyük ispat herkesin günlük yaşayışı ve iç dünyasıdır.

                                       

                                                                                                                        Deniz TONGA

                                                                                                                     Eğitimci&Yazar