Bir akşam otururken acıktığımı hissettim. Tam acıktım diyecekken sustum. Kendi kendime bu neyin açlığı dış gövdemin bir ihtiyacı… Bak bunu hemen dile getiriyorsun. Çocuklara midenin önemini ve değerini duyuruyorsun. Peki ya diğer mideler. Manevi vücudumuzun mideleri nerede? Hani onların önemi? Zil çalışlarını neden duymuyorsun?
     

Hemen karar aldım, oturduğum yerde. Evde yaptığım işleri, daha da dikkatli yapacak, ev içerisindeki hareketlerimi ve sözlerimi midelerimin açlığına göre ayarlayacağım. Hemen karar ve dikkat midemin doyduğunu hissettim. Nasıl mı? İnsan dediğimiz varlık kararı ve hedefi nispetinde var oluyor, kendini ifade edebiliyor.

Dikkatininde devreye girmesiyle önündeki fırsatları görebiliyor. Verdiğim bir bardak çayı sesli düşünüyormuş edasıyla;

Ben vereyimde hizmet midem doysun diyerek fırladım yerimden. Bilmesem bile benim ihtiyacım ve görevimdi.

•  Yemek yapmak için mutfağa girerken, “ikram etmenin tadıda başka canım” diyerek başladım işe.

Bunu yaparken de takdir etmenin şevki ile öyle güzel şeyler çıktı ki ortaya, tatmaya değerdi.

• Temizlik yaparken ise, başka bir hava. Süpürmem gereken yerleri, tozlanan eşyaların tozunu almanın önemini, gerekli gereksiz eşyaları yerli yerine koyarken zihnimi sadeleştirdiğini ve zihnimin önemini anlatırım kendime.

• Çünkü zihnimin değerli olduğunu, bunlarla meşgul olursa kafamın içindeki değerleri yerleştirmeye fırsat bulamayacağımı söylemiştir işin sahibi.

• Hele hele ütü yapmak. Düzleştirmek kırışık, buruşuk eşyaları, dümdüz yapıp düzene koymak, evin insanlarına sunmak bir oka darda zevklidir hani…

Birde dua ederim hep. Kalbimi aklımı düzenleyecek fırsatlar verdiği için Rabbime teşekkür ederim, sesli sesli kulaklarım duysun diye.

Hep birlikteyiz. Biz artık kocaman bir aileyiz. Kimseyi hareketlerine ve sözlerine göre yargılamadan anlayışına inerek, anlayış ve hoşgörü güdümümün doyduğunu hissediyorum.

Ayrıca hareketlerimle de herhangi bir yerde iş yaparken, kendi zevkime göre değil, iş sahibinin isteğine göre yapmanın anlayışlı hizmet olduğunu anlamakta çok güzel.

Anlayış dedikte, benimde anlayışım var. Yapılan bir olumsuz davranışta ve sözde hemen kendi anlayışıma sığınırım. Kendi kendime “Kusur gözlüklerini kır, beğenimsizlik yapma” ilkesini hatırlatırım hep.

•  Sabırla anlayış omuz omuza vermişler. Tabiri caizse anlayış nerede sabır orada. Sonunda öyle hazlar yaşatırlar ki sahiplerine deme gitsin.

Hep bunlarla doluyken ciddiyetimin sahipliğiyle karar midemin doyduğunu görüyorum. Devamlılık gösterdikçe başardığımı, yapabildiğimi, daha doğrusu gücümü görüyor kendime güven duyuyorum.

Sonra gelsin huzur, mutluluk, sevinç, coşku. Bunları yaşayınca takdir etmemek eldemi. Görüyoruz ki takdirde doyumluluğa ulaştı. Bunları yaparken sesli olarak dile getirdiğimde bir müddet sonra kızım; hep senin mi midelerin doyucak azda bizimkiler doysun diyerek harekete geçip çayımı elime vermesi çok hoşuma gitti.

Sesli söylemem önce kendi duymam ve kulaklarımdan dolmam içindi. Sonra evdekilere, insan dediğimiz varlığın manevi vücudumuz olduğunu ve yaşaması içinde midelerimizin doyması gerektiğini fark ettirmekti.

Başarılı olduğuma inanıyorum…

Bunuda samimice söylediğimde samimiyet, içtenlik ve candanlık midelerim doydu. Elhamdülillah…

Doyurana teşekkürler. Minnettarım ona.

                                                                                                                                    Gül Asiloğulları
                               
                                                                                                                                       Ev  Hanımı