Her Güdümün Derinliklerine Kadar İnmenin Yaşamakla Olduğunu Fark Ettik

Selamlar mesleki olarak kararımızı verdikten sonra derslerimize daha bir ciddiyetle sarılıyoruz. Mali müşavirlik sınavına yönelik kitapları edindik. Okul derslerimiz bu sene biraz yoğun olduğundan ikinci plana aldık ve çalışmaya başladık.

Arkadaşlarımızla okul dışında kalan zamanlarımızda buluşuyor muhabbet ediyoruz. Birbirlerimizin tespitlerini dinliyoruz. Onlardan ayrıldığım zaman fark ettim ki yoluma daha bir ciddiyetle sarılıyorum. Bu aralar beni en çok etkileyen ise birlik halinde hareket etmemiz. Birimizin bir ihtiyacı olsa hemen arkadaşlarımız koşuyor destek oluyor. En son rahmetlik Hasan Dedemizin cenazesinde, işleri olan arkadaşlar işlerini erteleyip hemen koştular. O gün yapılan program gereği Mehmet Afşarın işyerinin tadilat işleri vardı Tuğşat başkanımız birkaç arkadaşı oraya götürdü ve onun işlerini hallettiler bizde bir kaç arkadaşla cenaze evinde kaldık.

O gün Mehmet Afşarın çay ocağındaki işe gitmek istedim. Çünkü oradaki iş ağırdı  -kendimce- fedakârlık etmek aklımdan geçti. Sonra düşündüm benden daha babayiğit arkadaşlar oraya gitseler bizde burada kalsak iyi olmaz mı? O gün anladım ki hayat beraberinde birçok gerek getiriyor. Her zaman zor işi yapan mı olacağım. O işi yapana su getiririm… Ağır iş yaparak gösterişe düşebilme tehlikem var hem.

Derslerimiz bu sene biraz daha yoğunlaştı. Yine bir arkadaşımızın bir işi vardı. Programı yaptık sabahtan gidip işlerini halledecektik. Sonra düşündüm ben sağa sola koşturmaktan 2 gündür ders çalışamadım. Tamam, hiç kimse olmasa 3 saat uyumam arkadaşın işini görür sonrada derse otururum ama sağolsun arkadaşlarımızın her biri bütün gerekleri en güzel şekilde yerine getiriyor benim orda katılmam yine ezberik olur, gösterişe düşebilirim. Ben bu konuda çok şükür kendime güven vermişim imkânım oldukça o imkânlarımı zorlayarak düşünmeden mutlaka koşarım.

Bende evde ders çalışırken molalarımda sitemizle ilgileniyor yazıları düzenliyor, okuyor, yayınlıyorum.
Geçenlerde okulumuzdan bir arkadaşımla konuşuyorduk. Arkadaşım mutsuz olduğunu söyledi. Kendimden hiç memnun değilim dedi. O arkadaşımdan da şikâyetçi olan yoktur. Onunla tanışanlarda iyi intibalar bırakan bir arkadaştır. Şaşırdım bir insandan herkes memnunken o neden kendinden memnun değil.

Artık kendimi memnun etmeye çalışıyorum. Bir arkadaşıma bir şey ihtiyaç olduğu zaman bana dile getirmesi gerekmez ben bunu görür de yerine getirirsem ben kendimden memnun olurum. Mesele o arkadaşın ihtiyacını karşılamak değil benim ahbaplık gereklerimi karşılamak. O arkadaş olmazdı da başkası olabilirdi ben yine imkânlarımı zorlar ona yardım ederdim.

Kendimle ilgili olan şeylerin düzenini sağlamak, gerekleri yerine getirmek tamamen kendime saygımı uyandırıyor.

Güvenilir insanların olduğu bir ortamdayım… Bu güven bana çok huzur veriyor. Nasılsa diyorum beni koruyacak kollayacak ağabeylerim var. Onlar bana her konuda sahip çıkıyorlar. Benim yetişemediğim yapamadığım yerleri onlar hallediyorlar.

Her güdümün derinliklerine kadar inmenin yaşamakla olduğunu fark ettik sayenizde.

Geçenlerde sizinle konuşurken şunun farkına vardık: Sınıfa çıkacaktım merdiven başında bayan arkadaşım erkek arkadaşından ağır olan valizini taşımasını istiyor. O arkadaşta sen taşırsın ya diyerek ona takılıyordu gülerek. Kız ısrar ettikçe çocuk kabul etmiyordu. Önce şaka yapıyor zannettim ama çocuk ciddiydi. Arkadaşa yardım edeyim dedim ama böyle yaparak o çocuğu ezebilirdim “Çekil birde erkek olacaksın!” dercesine bir hareket çıkabilirdi. Sonra durdum. Çocukla beraber kız yardım istedi Samed yukarı kadar çıkarır mısın dedi. Aa dedim “ya kusura bakma dalgındım görmedim” çocukta: “ya işim var da yukarı kadar yardımcı ol” dedi. Şimdi bazen iyilik yapma imkânları doğuyor, ama birisini ezerek ya da bak işte biz böyle ince insanız diyerek ya da ima ederek yapmak bence yapmasak daha iyi. Hayat içerisinde bunu gördük ki iyilikten, güvenden, samimiyetten ne anlıyoruz. Ben orda çocuk gittikten sonra iner kıza yine yardım ederdim ya da çocuğa işin varsa ben yukarı çıkıyorum sen rahat ol diyebilirdim.

Orda anladım ki hayat hep böyle, insanlar gördüğü inceliği yapıyorlar. Ben nasıl bir başkasını kınayabilirim. Birisinin benim güvenimi sarstığını zannediyorum ama adam bana belki bir incelik yapıyor, güvenin başka gereklerini yerine getiriyor. Mesele ben hayatı ne derece okuyabiliyorum. O yüzden kimseye bakmadan ben kendi hayatımın gereklerini yerine getirmeliyim.

Ne ile cidden uğraşıyorsam o yolda dikkatim açılıyor. İyi ya da kötü. O yüzden hep iyiliklerle güzelliklerle uğraşmam gerek, zaten bu kadar güzelliklerin içerisinde kötülüklerle uğraşacak vakit kalmıyor.

O kadar şeyle uğraşıyoz, koşturuyoruz, okulu daha ciddiye alıyoruz, kütüphanede çalışıyoruz…

Bunları ben sizin güveninizi kazanmak için yapıyorum. Bir gün diyeceksiniz ki Samed her sahada bizi mahcup etmez. Ben dışarıya karşı güven verdiğim kadar kendime de vermeliyim.

Kümemizde toplantılarımızda bunların tespitlerini yapan ağabeylerim kafamı açıyorlar. Ben ayağımı bir yerden kaldırmayacağım. Bu, ne fikir, ne gerekler, ne ölçüler, ben sizden ayrılmayacağım. İçimde büyük bir öz güven, rahatlık ve huzur var. Bu kelimeyle anlatılacak bir şey değil.

Bir sürü gerek, bir sürü incelik var. Bunları öğrenmeye ömür yetmez. Ama incelikleri görecek kafa yapısını elbette kazanabilirim.

   
                                                                                                                   Samed Şentürk
                                                                                                           Kırıkkale Üniversitesi
                                                                                               İkt. İd. Bil. Fak. İşletme-3 Öğrencisi