Arabamızı kenara park ettik zincir takmak için. Ayaklarının yarısı dışarı çıkmış tek bir gömlekten başka sırtında bir şey yok. Başı açık. İyi bir bez elinde.

—Sileyim mi beyler? Diye 12–13 yaşlarında bir delikanlı dikildi karşımıza.

Pardösülerimizin yakasını kaldırmışız. Nasıl zincir takacağız diye düşünüyoruz.

—Soğuktan üşeniyorsanız zincirinizi de takarım. Kuvvetliyim ben! Demesin mi?

Ağır ağır duruyor, bizi kınar gibi bakıyordu. Arkadaş kulağıma fısıldadı.

—Şu çocuğa bir bot, bir kazak bir şeyler alalım.

Çocuk:

—Hoop hop beyler ne oluyoruz? Benim evde her şeyim var. Anladım aklınızdan geçeni. Babam yok ama yaşatanıma dayandığım bana yetiyor.

Param da çok, zira kazanıyorum. Mahsus giymedim. Çünkü insanın soğuktan güçlü olduğunu herkese anladığım gibi anlatmam gerek.

—Takayım mı zincirinizi?

Korktuk çocuğun güçlülüğünden. O bize, çocuk gibi bakmaya başladı. Dedi ki:

-Benim zengin olduğuma inanmıyorsunuz galiba... Ayıp olmasa gösteririm cüzdanı. Hırsız değilim.

 Eğittiğim çocuklar var. Hem gece okuluna gidip, hem de eve bakıyorum. Kimya mühendisi olacağım. Şimdi ne bulursam onu yapıyorum.

Daha tekmil vereyim mi? Ama sizde değil kabahat sizin anacığınız sizi muhallebiyle büyütmüş. Peki gidiyorum. Şaşırttım sizi değil mi?

 Benim yetişmem modern yetişmedir. Benim anacığım nurdan bir kadındır.

 Erkek göremez onu. Onun bütün derdi, bizi hayat adamı yetiştirmektir. Yorulmamda yoktur üşümediğim gibi.

Hadi vaktim yok on liraya takarım zincirinizi, silerim arabanızı iyi mi? Gidiyorum.

Dilimizi yutmuştuk şu halin karşısında.Nihayet  “peki tak” dedik. Hemen bir girişti on yıllık şoför gibi çabukça taktı zinciri, sildi arabayı.

 Biz yirmilik verdik helal olsun dedik. Hemen çıkarıp on lira geri verdi.

—Benim çalışma dakikam 10 liradan fazla olmaz, eğitime şimdilik para almıyorum dedi.