İnsanın türlü türlü ihtiyaçları var. Yemek, içmek, giyinmek, barınmak gibi… Bunun gibi zahiri ihtiyaçlarımızı karşıladığımızda doyuma ulaşıyoruz.

En güzeli de olsa en pahalısı da olsa bir noktadan sonra tamam deyip zevk almak şöyle dursun rahatsızlığını bile hissediyoruz. Velhasıl herkes bir şekilde gövdesel ihtiyaçlarını karşılıyor. Ama insan sadece gövdeden ibaret değil ki. İnsanın asıl bir de manevi vücudu var.

Bu vücudumuzun da zorunlu gereksinimleri yok mu? O ihtiyaçlarımızın da karşılanması gerekmiyor mu? İnsanız, sevmek, sevilmek ihtiyacımız var. Güvenmek, güvenilmek ihtiyacımız var. Doğruluk, başarı, takdir ve inanmak ihtiyacımız var. Manevi gövdemizin sıhhati için bu ihtiyaçlarımızın da karşılanması elzemdir.

Yalnız manevi ihtiyaçlarımızın maddi ihtiyaçlarımızdan bir farkı var. Maddi ihtiyaçlarımız karşılandığında bir yerde mutlaka doyuma ulaşıyor hatta bıkkınlık veriyor. Ancak manevi ihtiyaçlarımız için bir doyum noktası yok. “Benim için bu kadar başarı yeter.” diyen görülmüş mü hiç?

“Doğruluktan bıktım, güvenilir olmak istemiyorum artık.” diyen var mı? Tabii ki yok. İnsan manevi zevklere doyumsuzdur. İnsan en yüce yaratıldığı için manevi güzellikler ile ne kadar yükselse bir hududa ulaşmıyor.

Kişinin insanlık gibi bir derdi olmayınca manevi açlığını hep maddi olan şeylerle karşılamaya çalıyor. Hem karşılanmayan manevi ihtiyaçların verdiği sıkıntı hem de maddi bıkkınlık insanı daha perişan hale getiriyor.

Bunun içindir işte maddi her imkâna ulaşmış olduğu halde, intihar yolunu seçen insanlar gibi çaresizlik örneklerinin  bulunur olması.

İnsana, insan olarak yaratılma şerefi yetmeyince tatmini başka şeylerde arıyor. Kimisi alkol alarak unutmak istiyor manevi açlığını, kimisi arabanın gaz pedalına basmakta buluyor mutluluğu. Kimisi de kendisi bile kabul etmediği halde maddi değerler ile sayılıp kabul edileceğini zannediyor.

Bu gibi maddi değerler tatmin etmiyor işte bizi. İnsanın kendinden samimice memnun olması gibi, halden anlayıp daha söyletmeden arkadaşının ihtiyacını karşılamak gibi, Peygamberin hazinesinden ikram etmek gibi mutlu etmiyor işte bizi. Öyle ise “Zikrullahı” seçelim mutmain etmek için kalplerimizi…

                                                                          Mustafa Göktaş

                                                                    Master Öğrencisi-Memur