İnsanız hepimiz Allah(c.c)’ın kulu dostun sevdiğiyiz. Herkesin kendine göre koşuşturması kendine göre işi gücü var. Sorunları var. Bunların hiçbirinin hayatta önemi yok. Hayatta en önemli şey, meseleyi kavramak ve bütün hayatı bu mesele üzerine bina etmeyi başarmaktır.

Her şeyden geçip hayatımızda tek bir şeyi amaç hedef edinmek için öncelikle insanın kendi benliğini bir tarafa bırakıp dost benliği için çalışması gerekir. Her yerde şu zahiri gövdemizin derdine düşersek, onun rahatını düşünürsek ömrün ne kadar hızlı geçtiğini hesap edemezsek bizim için çok yazık olur.

Çok güzellikleri öğrendik bu fikrimizin sayesinde. Çok derinliklere indik. Belki zaman zaman kıymet bilemesekte, şükür tat alma yerine geldik. Çevremizde ki insanların basit gördüğü tüm güzellikleri gördük yaşadık. Şimdi bu işe sıkı tutma hayatta her şeyin üstünde tutma zamanı.

Yetişmemiz lazım. Yetişip yetiştirmemiz lazım. Bulunduğumuz yerin kadrini bilip nankörlük etmememiz lazım. Bakıyorsun bir gün hastasın veya çocuğun hasta veya misafirin geldi veya şu veya bu. Hayatta sen önceliğini belirlemezsen hayatta ki meşgaleler hep yetişme hedefinin önüne geçer. Buna izin vermemeliyiz.

Nasıl ki insan acıktığı zaman bütün işleri durur doyma isteği her şeyin önüne geçer, hedef konusunda da hedefimiz her işimizin önünde olmalıdır.

Bizim kendimizi “Her açıdan güzel insan etme” hedefimizi eğer her şeyin üstünde tutarsak dayanağımız o olur. Dosta dayanan her şeyi onun uğruna yapan zaten bu hayatın bütün zahmetlerinden sıyrılıp hayatta daha hafiflemiş olarak yol alır. Kısaca insanın hayattaki önceliği onun dayanağı yani dostudur.

             Kendini Yetiştirmek Dertlisi Zehra