Takip ettiğimiz mevcut kitaplarımızı okuduktan sonra, karşılıklı haftalık değerlendirmelerimizi yapmaya başladık. Annem hastane tespitlerinden bahsetti.
 
İlk gün muayene için sıra beklerken “uf, puf” ederek kendini sıkıntıya soktuğunu, ikinci gün ise gerekliyi yapmanın verdiği hazla mutlu bir şekilde sırasını beklediğini anlattı.

Ondan dinleyelim: 

“İkinci gün sırada beklerken kendi kendime dedim ki, hiçbir şey beni insanlığımdan ayırmamalı. Bana beni unutturmamalı. Derken ağlayan bir kız çocuğu gözüme takıldı.

Annesini rahatsız etmiş ve susmuyordu. Elimi çantama atıp şeker çıkardım. Çocuğa göstererek “istermisin?” dediğimde, sustu ve sert sert bakmaya başladı. Yok derken gözü şekerdeydi.

Sen bilirsin ama çok güzel dedim. Yavaş yavaş yanaşmaya başladı. Şekeri aldı ve yiyene kadarda sırası geldi. Sonra işte bu dedim. Gerekliyi görüp yapmaktır insanlık.

Bunda ne var ki herkes yapar bunları diyebilirsiniz. Değerini görerek, bilincine vararak yapmak, insanlığını yaşamanın lezzetini duyarak yapmaktır mesele. Tıpkı şeker yiyen çocuğun lezzet aldığı gibi bende yaptığım bütün güzelliklerden lezzet almalıyım” dedi annem.

Hepimizde annemin söylediklerine katılarak aile sohbetimizi tamamlamış olduk.