"Çocuk avazı çıktığı kadar bağırıyordu:

—Yatmayacağım işte! Yatmayacağım!

—Hayır yatacaksın!

—Uykum yok ama anne!

—Var! Gözlerin kapanıyor! Yatacaksın! Ay bu çocuk beni deli ediyor!

—Sen de beni deli ediyorsun! Yatmayacağım işte! Uykum yok!

Annesinin de çocuğun feryatlarından arda kalır tarafı yoktu hani. Bitişik odada gazete okuyan büyükbaba, anneyle çocuk arasındaki bu bağırışları duydukça, kafasını sinirli sinirli sallayıp, lahavleler çekiyordu.

—Yatmam da! Yatmam!

—Yatacaksın! Yoksa görürsün!

—Neyi görürmüşüm?

—Bak pencereye! Şimdi öcüler gelip camı çalacaklar. O zaman sorarım sana! Çocuğun yüzünden şimşek gibi bir korku dalgası geçmiş, yan gözle karanlığa çevrili camlara bakıyordu.

İnanamadığını belirtmek için titrek sesiyle itiraz etti:

—Öyle şey olmaz ki ama!

—Nasıl olmazmış. Geç saatlere kadar uyumayan çocukları pencereden gelip götürürler.

—Yaa! Dördüncü kata çıkamazlar ki ama!

—Çıkarlar! Öcülerin kanatları vardır.

-Ama pencereyi açamazlar ki..

—Ohoo! O da bir iş mi! Öcülerin öyle büyük tırnakları, öyle dişleri var ki değil pencere, kapıyı bile kırarlar

—Sahi mi?

—Sahi tabii! Hadi şimdi yat ki seni uykuda görsünler.

—Anne korkuyorum ben. Ya beni de kaçırırlarsa...

—O zaman yat uyu!

Bu esnada odanın kapısı hışımla açıldı. Büyükbaba kıpkırmızı bir suratla eşikte duruyord:

—Oh maşallah kızım! Maşallah! Bende seni aklı başında bilirdim. Ne güzel şeyler öğretiyorsun çocuğa! Aferin sana! Aferin! Gel şöyle dışarıda bir çift laf edelim.

Öbür odaya geçtiler. Çocuk yorganın altında kaybolmuştu.

Büyükbaba:

—Ne yaptığının ne ettiğinin farkında mısın?

—Ama baba uyutamıyorum bir türlü.

—Bu sebep onu korkutman için yeterli mi? Asılsız şeylerle körpe yüreğine dehşet salmak nelere yol açar bilir misin?

—Ama baba!

—Başlatma babana! Kendi elinle, cehaletinle çocuğu manyak yapıyorsun. Öcü diye kafasına soktuğun bu safsatayla, ona korkuyu tanıttın. Sinir sistemini, hayal dünyasını mahvettin! Hem de yalan söyleyerek, uyduruk şeylerle... Bu çocuk hayatı boyunca bir korkak olursa kabahat kimin? Kendine güveni olmayan bir zavallı olursa, suç kimin? Şimdi derhal yanına git! Söylediklerinin asılsız olduğunu, şaka olduğunu söyle! Unutma ki çocuğun kaderini elinde tutuyorsun. Suçlanan değil iftihar edilen bir anne ol! Haydi! "