Saygıdeğer şahsiyet davadaşlarımız, sevgili can kardeşlerimiz; doğum günümüzü kutlamaya hepiniz hoş geldiniz. Doğumunun, yani doğumumuzun 89. yılında; anlayamadığımız bizi anlatan, inanamadığımız şahaneliğimizi bize inandırmaya çalışarak bir ömrü tüketmiş olan, kendi değimiyle gönül insanı sayın Abdulkadir Duru Bey’in 12 Evzalı Ana Namus Yasası’yla aydınlattığı Namus kavaramını, müsadelerinizle tekrar tanıtmak istiyoruz.

ÖNCELİKLE, DİYORLAR Kİ;

İnsanın şahsi hürriyeti, yüzü ak alnı açık olmaktır. Bu da vicdanda yaşamakla olur. Aksini iddia eden ispat edemez.

Saadeti başka şeylerde arayan başka şeyleri bulmuştur, saadet yüzü görememiştir. Çünkü yüzü kızarmak tehlikesinde saadet olmaz.

İnsan olan, kendi yaratılışının tabiiliğindeki mukaddes define mücevherleri olan: namus tamlığıyla şahsi şerefine sahip olursa, gerçek saadetler sürer.

İŞTE; NAMUS BÜTÜNLÜĞÜNDE ANA KAİDELER

1) MERTLİK ve İFTİHAR KAYNAĞI

Ciddiyeti olmayan ve yalan tavır takınan, yalan söyleyen adam; namuslu olamaz. Doğru söylemek, ciddi olmak ve gerçekçilikle; namus bütünlüğünde birleşilir, güven kazanılır.

2) DOĞRULUK ve İTİMAT KAYNAĞI

Hile yapan, vazifesini suistimal eden, amme hizmetini aksatan; namuslu olamaz. Ciddi ve doğru, halisane iş yapmak, her davranışında özden olmakla; Namus bütünlüğünde birleşilir, güvenle yaşanır, muhabbet ile huzur bulunur.

3) İYİYE TEŞVİK ve BARIŞ KAYNAĞI

Kötümser olan, daima herkesin kötü taraflarını söyleyen, tanımadan-bilmeden başka insanlarda kusur-eksik arayan ve uyduran, öylesi dedikoduları yapan, daima kötü havadisler söyleyen, aleyhte bulunan adam; namuslu olamaz. İlgisi olan insanları iyi tanımak ve iyi taraflarını görüp, insanların iyi havadislerini söyleyip, kötüleri söylememek, daima iyiliği teşvik etmek ve değerli insanlara kıymet vermek, saygı-sevgi duymak ile; namus bütünlüğünde birleşilir, güven ve sevgi duyulur.

4) CİNSİ SELAMET ve GÜVEN KAYNAĞI

Bir insan olarak bilmeliyiz ki, öz meşru aile durumundan başka, dişiler için erkeklerin erkekler içinde başka dişilerin, namusları olan, haysiyeti, iffeti, izzetinefsi ve şerefi ile oynayan; namuslu olamaz. Ancak kendi eşlerinden başkasını öz kardeşi ve evladı gibi kabul etmek, aynı zamanda namus bütünlüğünün icaplarını, azami derecede ciddiyet ve titizlikle itina ve muhafaza etmekle; namus bütünlüğünde birleşilir, güvenilirlikle kalplerde sevgi, huzur ve rahatlık bulunur.

5) İNSANCA YAŞAYIŞ ve İHLAS KAYNAĞI

Bir insanın ve bir toplumun maneviyat bulduğu, müsbet refah ve saadet kaynağı olan, peygamberlerden peygambere ilerleye-ilerleye tamamlaşmış olan İslam dinine; inanmadan inanmış görünmek, İslam’ın neliğini ve esasını öğrenmeden, İslam’dan başka fikirleri, başka adetleri, başka ahlak ve gelenekleri İslam’a sokuşturmak, İslam esasında olmayanları İslam’da tanıtmaya uğraşmak ve İslam mensuplarıyla alay etmeye, onları ezmeye yeltenmek; namusluluk olamaz.

İnsanın şahsiyeti ve inancıyla oynamak; namussuzluğun en alçak olumudur. Bir insanın ve bir toplumun ihlas ile kabul ettiği İslamiyet’ten; maneviyatını, namus bütünlüğünü ve şahsiyetini bulup ispat ettiği halde, böyle kişilerin en mukaddes varlığı olan İslamiyet’e ve müsbet mensuplarına hürmet duymak, cidden sevgi ve saygı duymak, dini bölümcülük kabul etmemek ve istismardan korumakla; namus bütünlüğünde birleşilir, sevgiyle güven, saadetle yaşamak olur.

6) MAKUL MANTIK ve HAKİMİYET KAYNAĞI

İnsanların fikir hürriyetini kısıtlamak, insanların zihnini herhangi bir surette meşgul etmek, vakit israfına sebep olmak, şahsın ve ammenin maddi ve manevi zararlarına sebep olmak; namusluluk olamaz. Kati surette vaktin ve hiçbir şeyin israfına sebep olmamak, yer vermemek, insan zihninide karıştırmamak meşgul etmemek, huzurdan ayırmamak ve ayrılmamakla; namus bütünlüğünde birleşilir, iyilik-güven doğar, sevgi ve saadetle yaşanır.

7) CAZİBE ve GÜZELLİK KAYNAĞI

Terbiye ve edep, namus bütünlüğüyle şahsiyet hudutlarının dönem ve doku noktasıdır. Bu da; içtenliğin, özdenliğin ve halis inancın, haya denilen inceliğinin ürentisidir. Bu inceliğe de, insanik terbiye ve adap denilir. İnsanların terbiye ve edeplerini hiçe sayan; namuslu olamaz.

İnsan olan terbiye ve adaba hem kendisi riayet etmek, hem de terbiyeliye-edepliye hürmetli ve saygılı olmakla; hem şahsiyet ortaya çıkar hem de namus bütünlüğünde birleşilir.

8) BAĞIŞLAMA ve LÜTUF KAYNAĞI

Değerli insanlar; kendi kıymetlerini enginlik ve ikramseverlikle, maddi-manevi bağışlayıcılıklarıyla halisanedirler. Yaptıkları iyilikleri başa kakmazlar. Bu haller karşısında, halisane davranımlar sahibine “safköylü” diyen; namuslu olamaz. İnsan olan, kendiside halisane olması, olamıyorsa bile halis olan özdenlere cidden sevgi ve saygı duyması ile; namus bütünlüğünde birliğe girmiş olur, sevgi ve güvenle yaşanır.

9) SEVGİDE TAKDİR ve İNCELİK KAYNAĞI

İnsan olan için sevmek-sevilmek en önemli ihtiyaçtır. Sevdiklerinin içinde örnek olan, gerçekçiliği müsbet, insanlığa mutlak faydalı olan bir insanı, ayrıca gerçekten sevmek şarttır ki; aşılı meyva gibi yarayışlı bir sevgi ile yaşasın.

Yüce insanı gerçekten seven, sevdiğinin hali ile yüceleşir. Böylece, bir insanın bir insanı gerçekten sevmesini çok görmek, kıskanmak, sevilene dil uzatmak; namusluluk olamaz. Sevgiye, sevene ve sevilene saygılı olmakla; namus bütünlüğünde birleşilir.

10) MANEVİYAT, BİRLİK ve HÜKÜM KAYNAĞI

İnsan için maneviyat başta gelir ki her şeyde maneviyat önceliktir. Bu suretle, namus bütünlüğünü öne alıp, şerefiyle yüceleşmek, maneviyattır. Maneviyatını mutlak ön tutan insan, gerçekten güvenilir insandır.

Bu suretle, maneviyatı maddiyattan önemli tutanı küçümseyen; namuslu olamaz. Maneviyatı maddiyattan önemli tutmak, manevi önemle de maddeten kalkınmak, böyle olanlara saygı ve sevgi duymakla; namus bütünlüğünde birleşilir, güven doğar, sevgi artar , mes’ut yaşanır.

11) EMANET, HUKUK ve ADALET KAYNAĞI

Vicdan duygusunun icabı ve namus bütünlüğünün ifadesi olarak, insan olanın maddi ve manevi, kendisine ait olmayanı kendisine mal etmesi; namusluluk olamaz. Kendisine ait olmayanı kimin ise ona tanımak ve tanıtmak, muhafaza edip emaneti sahibine vermekle; namus bütünlüğünde birleşilir, huzur ve emniyet doğar.

12) ŞEREF, YÜCELİK ve SAHABET KAYNAĞI

İnsan değerini ifade eden, insanlığın yüceliğini ispat eden, küçük düşmenin-mahçup olmanın aksi olan, insana yakışacak tek şey; şerefi takip etmektir. Daima şerefini önemli tutmayan; namuslu olamaz. Her an şerefini önemli tutmak, öyle olanlara saygı ve sevgi duymakla; namus bütünlüğünün ifadesinde birleşilir. Gerçek vasfı ile insanlık ortaya çıkar.

SONUÇ OLARAK;

Gerçek saadetle yaşamak isteyen insanın; şahsiyetlerdeki ayrılığa hürmetkar olduğu gibi, namus bütünlüğündeki birliğe de birleşmeğe de azami derecede saygılı bulunması şarttır. Çünkü şahsiyetin değeri ancak böyle ortaya çıkar. Şahsın fiziksel olumu ayrıdır, mukaddesat olumu birdir! Onun içindir ki; namus mevzu tanımında birleşmek şartı azimdir. Diyor yüce dost.

Fikirleriyle aydınlandığımız ve ne olduğumuzu, ne ile nasıl namuslu olduğumuzu bize bildirdiği, bize sofra başında kadeh kaldırarak “şerefe” demenin şeref getirmediğini, sadece maddeye ya da eşine sahip olmanın namusluluk olmadığını, insanların zihnini meşgul etmeninde namussuzluk olduğu gerçeğini bildirerek bizleri silkeleyip uyandırdığından, Yüce Dost’a, minnettarlığımızı bildirmek için tüm gençlik adına “şerefimizden önce bir şey düşünmeyeceğimiz ve son nefesimize kadar da bu namus davasını güdeceğimiz sözünü veriyoruz. Saygılarımızla…

                                           H.Emre Başer