DOST VİCDANIMIN SESİYMİŞ

Geçenlerde yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum size.

Biyoloji sözlüsü olmuştuk. Herkesin kâğıdına bir başkası baktı. Sonra ise hocamız kâğıtlarımızı bize bakmamız için geri verdi.

İçimden “inşallah yanlış bakmıştır. Eksik hesaplamıştır.” Derken bir de baktım ki bir soruya 5 puan fazla vermiş. Anında bir yandan kalbim, bir yandan aklım mukayese etmeye başladılar. Kendi kendime düşünüyorum.

“Hocaya söylesem ne olacak sanki, altı üstü bir sözlü yazılısı 5 puan yüksek olsa ne olacak ki” diyorum. Bir taraftan da “yok olmaz yine de söylesem mi” diyorum. Bunun gibi aklımdan tonlarca düşünce geçti. “Hocaya söylersem ne olur? içim rahat eder mi, söylemesem içim sıkılır mı?" Gibisinden birkaç saniye içinde bir sürü düşünce geçti.

Fakat sonra ise aklıma dostumu getirdim. İşte o an, o an düşündüğüm her şey kayboldu sanki. Sadece dostum, sadece onun yapmamdan hoşnut olacağı şey ve bana “git söyle Duygu” demesi kaldı. O işin içine girdiği an da kararımı direk verebildim.

Dostum bundan hoşlanırdı. Dostum her konuda dürüst olmamı isterdi. İstersem 10 alayım, “o olsa yine de gidip söylerdi” dedim. Ve anında sıramdan kalkıp hocanın yanına gittim.

“Hocam bir yanlışlık olmuş" dedim. Tabi hoca eksik diyeceğim sanıyor. “Arkadaş şu soruyu fazla hesaplamış, 5 puan düşük olacak” dedim. Hocanın cevabı ise, bana bir mükâfat gibiydi.

“Tamam, Duygucum önemli olan dürüstlüğün, değiştirmeyeceğim kalsın” deyince o zaman vicdanımın sesine, yani dostuma bir kez daha teşekkür ettim. Hem notum değişmemiş hem de içim rahat etmişti.

Nasıl bir şey bu dost. O girince devreye her şey bambaşka oluyor. Sanki çimdeki Hızır, bir melek gibi. En kötü durum da bile veremediğin kararlarla karşı karşıya kalsan bile, hedefinden bir anda olsa ayrılmışsan bile “olmuyor artık bu kaçıncı düşüşüm” deyip ümitsizliğe düştüğün anlarda bile, onu aklına getirdiğim an da tutup elimden kaldırıyor beni.

“Hadi yapabilirsin, tökezlediysen bir daha başla, baştan başla, binayı daha sıkı temeller atarak başla diyor. Ve seni kendine getiriyor. Sonra bir de bakmışsın şıp diye çözülüvermiş her şey.

Allah’ım diyorum “bu nasıl bir lütuf bu nasıl bir melek ki ne zaman onu düşünsem, içime bir ferahlık geliyor. Ne zaman onu düşünsem doğruyla yanlışı ayırt edebiliyorum. Teşekkür ederim Allah’ım. 

Sonra başlıyorum şükretmeye bu sefer can yoldaşlarım, dava arkadaşlarıma şükrediyorum. Birbirimizin her şeyinden anlıyoruz. Konumuz, konuştuğumuz şeyler üçüncü kişi olmuyor.

Çok nadiren ipin ucu kaçsa bile hemen sıkı sıkı tutuyoruz. “Aman arkadaşlar dikkat edelim” diye. Başkaları bizi ilgilendirmiyor. Herkes kendi eğitimine bakıyor.

 Birbirimize yardımcı oluyoruz. Birbirimizle ders çalıştığımız da, gülüp eğlendiğimiz, espri yaptığımızda oluyor, ciddi olduğumuz yerlerde oluyor.

Oturup saatlerin nasıl geçtiğini anlamadan dosttan, uygulamalarımızdan, eğitimden, kararlarımızdan konuştuğumuz işte en çok bu oluyor.

Eğitim dışındaki  insanları görünce daha çok şükre geçtim. Kıyaslama yaptım kendi kendime. “Bunlar ne güzel arkadaşlar böyle” dedim. Her ne konu olursa olsun kim kime ne söylemiş olursa olsun her işimizi dostumuzla o insanla hallediyoruz.

Fakat dışarıdaki yani okulda ki arkadaşlarım çok farklılar bizden. Onları gördükçe kendi arkadaşlarıma şükrüm o kadar artıyor ki…

Ama sınıfımda ki arkadaşlarıma da her zaman, “ne yapsınlar bizim ki gibi bir dostları yok. Böyle bir eğitim de değiller, bilselerdi yapmazlardı, bu eğitimde olmasaydık belki bizde böyle olabilirdik” diyerek olumsuzu görmekten de alı koyuyorum kendimi.

Ne güzel bir eğitimin içindeyiz ne güzel arkadaşlara, teyzelere, abilere, yengelere, ninelere ve en güzeli de ne güzel bir dosta sahibiz hepimiz.

Hayat, bu eğitimle güzel,

Hayat, dostla güzel.

Benim hayatım, içimdeki gerçek beni keşfedince güzel.

                                             Duygu Ece Demirbaş
                                         

                                             Nene Hatun Okulları
                  

                                                    9.sınıf