Bu zamana kadar bilgilerimizi artırdık. Yapılması gereken çok şeyin de bilgisine ulaştık. Ama anlıyorum ki biz bilgilere, yaşamak amaçlı ulaşmamışız.

Bakış açımızı değiştirdik ve artık bilgilere yaşama geçirmek için yaklaşıyoruz. Mesela sevgi kitabımızı okuyoruz. O kitabın amacı sevginin bilgisini vermenin ötesinde, bizim nasıl sevgiyle yaşayacağımızın yollarını gösteriyor. Alır kullanırsak biz de sevgi dolu bir kalple yaşamaya başlarız.

Buradan çıkardığım sonuç ise bilgi bir işaret. Ben alır kullanırsam faydalanırım yoksa işin sadece lafı kalır ki o da insana huzur vermiyor.
Çevremizde veya ailemizde birisi bir şey yaptıktan sonra ona “Niye böyle yaptın demek” çok anlamsız.

Tartışmaların çoğu da buradan çıkıyor. İnsanlar arası iletişimde eleştirmek, suçlamak yerine anlamak ve çok soru sormamayı talim edince iletişimin daha kuvvetlendiğini fark ettim.

Kafamızın içinden çıkmaya çalışıyoruz. Artık gözümüzün önündeki hayata bakıyoruz. O an ne yapmak gerekli? Durum ve şartlar neyi gerektiriyor? Buraya dikkat edince insanların bana karşı olan sevgilerinin daha çok arttığını fark ettim.

 Bir arkadaşın önemli bir gününde çok da samimi olmamamıza rağmen yanında olunca o arkadaşın bana daha çok değer verdiğini gördüm. Demek ki çok sözden ziyade insanlarla ciddi ilgi, aradaki sevgi bağlarını kuvvetlendiriyor.

 Bu hafta aile toplantısında alınan karar gereği “Sen yaparsan olur…” ilkesi üzerinde durduk. İnsan bir şey üzerinde cidden durursa gerçekten oranın inceliklerine vakıf oluyor. İstedik ve üzerinde durduk, işte orası bizde var olmaya başlıyor.

Yoksa kafa dik bir istekle istedim ama hiç oralı olmadım. Mümkün değil orada derinleşemem. Ve anladım ki alaka olduruyor. İnsan hareket etmeden, üzerinde durmadan imkân yok ki bir sahada uzman olamaz.

 Hayat bazen bizim istediğimiz gibi gitmiyor. Canımızın sıkıldığı, moralimizin bozulduğu ve takdirimizin durduğu yerlerle karşılaşabiliyoruz. Yine böyle bir durumda toplantıya gittim ve arkadaşlarımın arasına katıldım.

 Orada arkadaşların konuşmalarını dinleyince benimde içimde bir kıpırdanma oldu, sıkıntılarım zihnimden uçup gitti. Bir neşe geldi. Anladım ki takdir eden arkadaşların yanında bizim duran takdirimiz bile çalışıyor. Dünyada en büyük zenginliklerden birisi de takdirkâr arkadaşlara sahip olmamızdır.

 Kendimize eğildikçe zihnimizde çok fazla gereksiz düşüncenin olduğunu fark ettik. Zihnimiz aynen yaramaz bir çocuk gibi, ele avuca sığmıyor. Okkası yok terazisi yok.

Ama biz Eğitimcimize yönelip Onu takdir etmeye başladıkça hayat çizgimiz netleşmeye başladı ve düşüncelerimizde istikamet buldu. Şimdi kısıtlı da olsa düşüncelerimize hâkim olabiliyoruz. Ufukta gözüken o ki; biz Eğitimcimize ne kadar yoğunlaşırsak o kadar zihin sadeliğine ulaşırız.

 Kendimle uğraşırken özellikle gençlik yıllarındaki arkadaş gruplarından çeşitli zararlı alışkanlıklar kazandığımızı fark ettik. Şimdi bunları aşmak için gayret sarf ediyoruz. Onun içinde çocuklarımızın eğitimine daha çok dikkat ediyoruz.

Bir kere bizim çocuklarımızın arkadaş grubunun sadece kendi fikrimizden arkadaşların çocukları olması hem bizim için hem onlar için çok büyük bir nimet. 3,5 yaşındaki kızım başladığı işleri sonuçlandırmayı, yemeklerden önce bismillah demeyi, yemek sonrasın da dua etmeyi talim ediyor.

Ne olursa olsun bize doğruyu söylüyor. Bu bizim için bir övünç kaynağı. Diğer taraftan genç kızlar ve erkekler başkanları gözetiminde gerçek insanlık değerleri ile dolmaya koşuyorlar.

Burada bir de Mustafa Arslan Bey’in kızı Zeynep kardeşime değinmek gerekecek. Aile içinde babasından aldığı uygulamaları internet sitemizde paylaşıyor. Tespitleri ile bizimde ufuklarımızı açıyor. Hem kendisini hem de ailesini tebrik ediyorum.

                                                    Deniz Tonga

                                                Araştırma Görevlisi