Günlerden Cuma idi. Hanımlar olarak aile toplantımızı yapıyorduk. Bir hanım arkadaşım,  tespitini anlatıyordu. "Yıllar önceki toplantılarımızda bir kararlarımız vardı.Sabah namazına kaldırmak için bir birimizi, telefonla arardık"  Sözü benim dikkatimi çekmişti.  Çünkü o yıllar ben toplantılarda yoktum. O arkadaşıma “şimdide bizi sen kaldıracaksın. Allah senin aklına tekrar getirdi, sen de bizi kaldır o zaman” dedim. Arkadaşım da "tamam" dedi.

"Eskiden bazı arkadaşlarımız sabah namazına kalkmakta zorlandıklarından dolayı bu kararı almıştık. Şimdi ise her arkadaşımız sabah namazına kalkıyor. Kalkamayan hiç bir arkadaşımız olamaz. Hepimiz kalktığımızdan eminiz." Derken o anda başkanımız söze karıştı.

“Bu kararı yeniden alabiliriz.  Bir hafta boyunca sabah namazından sonra yatmak yok” dedi. Hepimiz de bu karara ortak olarak tamam dedik. Güneş üstümüze doğmayacaktı.

“O saatte ayakta olanlar telefonla Gül Hanım’ı arayacaklar” dedi. Hepimiz bunu kabul ettik.  Alınan bu karar benim çok hoşuma gitmişti. Çünkü benim bu yönüm çok zayıftı. Sabah namazından sonra ayakta kalamıyordum. Bunu başarmalıydım.

Toplantıdan ayrılmıştık. Ben heyecanlıydım. Sabah namazından sonra ayaktaydım. Ayakta olduğumu bildirmek için telefonla arkadaşımızı aradım. Kararımda duruyor, kendimi güçlü hissediyordum.

Bu heyecan bende bir hafta boyunca devam etmişti. Başaramadığım yeri başarmıştım.  Bu da beni mutlu ediyordu, huzurluydum.

İkinci hafta Cuma günü gelmişti yine. Hanımlar olarak toplanmıştık. Başkanımız, “Katılım nasıl oldu, herkes kararında durdu mu?” diye Gül Hanıma sordu. Gül Hanım da “Evet başkanım çok güzeldi. Herkes kararında durdu, katılım fire vermedi. Herkes o saatte ayakta olduğunu bildirdi.” dedi. Bu katılım hepimizin hoşuna gitmişti. Hepimiz başarmanın huzurunu duyuyorduk. Hele benim heyecanım çok daha fazlaydı. Başkanımız da neşeliydi.

Netice onun da hoşuna gitmişti. “Bu karara devam edelim” dedi. İkinci haftaya devam edecektik. Başkanımız “bu hafta da Döne Hanım’ı arayacağız” dedi. Bu karar da benim hoşuma gitmişti. Çünkü güç yetiremediğim tarafım güçlenmişti.

Bu durumdan en fazla ben faydalanıyordum. Onun için seve seve kabul etmiştim. O gece heyecanımdan uyuyamadım.  Sabah olmuştu. Sabah namazından sonra telefonum çalmıştı. İlk arayan başkanımdı.

 Beni daha çok heyecanlandırdı. Duygulandım. Öyle mutluydum ki… Peşi peşine arkadaşlarımın beni aramaları, bizler ayaktayız, kararımızda duruyoruz diyerek, güçlülüklerini belirtiyorlardı.

Sanki biz bir vücut olmuştuk.  Bu birlik ve beraberlik bana ayrı heyecan veriyordu. Bir hafta boyunca hiç fire vermemiştik. Herkes katılmış, huzur ve neşeyle, dolu dolu bir hafta daha geçmişti. Yine hanımlar olarak aile toplantısı yapıyorduk.

Başkanımız “hepiniz kararınızda durdunuz. İki haftadır katılım çok güzel.” Hepimiz mutlu olmuştuk. “Bir haftalık karar daha alalım. Bu sefer de sabah ezanı okunmadan önce, seher vaktinde ayakta olacağız” dedi. Hepimiz bu karara "peki" dedik.

"Yine ayakta olanlar, o saatte Döne Hanımı arayacak" dedi. Ben yine heyecanlanmıştım. Bu sefer, sabah ezanı okunmadan önce, seher vaktinde ayakta olacaktım. Arkadaşlarımdan önce kalkmam lazımdı.

Abdestimi alarak karşılamalıydım onları. Çok heyecanlıydım, içim huzur doluydu. Kendimi güçlü hissediyordum. Sabah ezanına daha zaman vardı. Ben ayaktaydım. Telefon çaldı, ilk olarak arayan yine başkanımdı.

Bize örnek olan davranışı ile kararında duruyordu ve bizi de kararımızda durduruyordu. Biz bir vücut gibi, aynı saatte bütün arkadaşlar ayaktaydık.

Hepsi aradılar, katılım tamdı. Bu da beni çok mutlu ediyordu. Huzur dolu günler geçiyordu. Güçlü olduğumu biliyor ve hissediyordum. Yine bir seher vaktiydi. Sabah ezanına daha zaman vardı. Ben ayakta değildim.

Telefonun sesine uyandım. Hemen ayağa kalktım. Baktım ki arayan bir kardeşim hanım efendiydi. Yaşı bizlerden çok küçük olan bir arkadaşımın, o saatte araması, beni uyandırması, benden daha erken kalkarak, “Teyze teyze seher vakti zamanı” der  gibi hali bir alemdi.

İçimden öyle heyecanlandım ki o anda bir kuş kadar hafif, huzur dolu, seher vaktinin vermiş olduğu hazzı ve tadı bu kararlı arkadaşlarımla birlikte tek bir vücut gibi,  huzuru ve mutluluğu tadıyordum.

 Ben de ne yorgunluk, ne uykusuzluk hali vardı. Bu huzur beni akşama kadar diri tutuyordu. Arkadaşlarımın hepsi arıyordu. Hiç fire yoktu. Sanki onlar, uyumayan birer melekti. Onların kararı beni bile diriltti.  Kendimi çok güçlü hissediyordum.

 Üç haftam huzur dolu neşeyle geçmişti. Bu sevincimi ve mutluğumu sizler ile paylaşmak istedim. Bizleri bu ortama getiren, bizi yetiştiren, her şeyini davası yoluna harcayan ustama sonsuz teşekkür ediyorum. Yeni yeni kararlar alıp bu huzur dolu günleri hep birlikte yaşamak dileği ile selamlar saygılar.   

               
                                                         Döne GÖKTAŞ