ÖZGÜRLÜK YAŞAMAKMIŞ

Affetmek büyük özgürlükmüş. Her gördüğümüz kusur, hata, her yaptığımız beğenimsizlikler bizi esir edip güzeli görmekten ve yaşamaktan alıkoyuyormuş. Bu esaretten kurtularak özgürlüğümüze kavuşmak kendimizi affetmekmiş.

Her şeyi ben yapmalıyım, ben söylemeliyim, ben görmeliyim derken öyle bir yük yüklemişiz ki zihnimize, altında eziliyoruz. İnsan o kadar yükle özgür olabilir mi?

Her geleni duymuşuz, her gördüğümüze uymuşuz. O kadar abur-cubur şeylerle doldurmuşuz ki zihnimizi, esir etmişiz alışkanlıklarla, eklerle, yamalarla.

Bırakalım da o da özgür olsun. Biliyorum, anladım deyip esir etmeyelim meçhullere, zanlara, hayallere.

Biraz biriktirip, zamanı gelince gereken yerlere kullanırım dediğim madde beni esir etmiş. O duygum beni saklamış. Dağıtmaya başlayınca, saklandığım yeri gördüm. Görünce özgürlük başladı.

Beklemekte ayrı bir esaret. İstediğin şeyleri, ihtiyacın olanları başkasından beklemek ölüm demekmiş. Sevgiye, takdire, yardıma, anlayışa, samimiyete, affa ve güvene… Kendinde bulmadan başkalarından beklemek, kendini alıp parmaklıklar arkasına kilitlemek gibiymiş. Mahkûm insan ne yapabilir, ne yapmaya gücü yeter. Çünkü sarhoş zihin, hiçbir şeyin farkında değildir. Kendini açacak anahtarın, kendinde olduğunu fark bile edemez. Böyle zamanlarda yüzümüze bir tas soğuk su serpmek özgürlükmüş.

İçten gelip de söylenmeyen bir söz, bir merhaba ya da iyi akşamlar bile esir etmeye yetiyormuş. Söylediğin an kurtuluyorsun ve gelsin özgürlük.

Geçmişi ve geleceği yaşamamak özgürlük. Seneler önce yaşanmış bir olaya göre değerlendirmek ve o duygularla hareket etmek, şimdi yaşanacak olan duyguları öldürmekmiş. Bu da kendimi, anımı, vicdanımı yok saymak, Bu esaret değil de nedir?

Sevgimi sunacakken, şımarır dediğim, bu onun eğitimi için gerekli dediğim anlayışımın esiriyim. Bu saklamak ve saklanmaktır.
Sanki neyi, kimden saklıyorsam. Benim olmayanları, sahibi olmadığım şeyleri sahibine vermeye çekiniyorum. İşte o esir ettiğim olumları özgür etme zamanı. Eğitimcim sayesinde hepsi özgürlüklerine kavuşacak inşallah.

Ben dediğim her yerde esaret. Bu anlayışın olmadığı yerde özgürlük.

Gerekli işlerimi yapınca geliyor özgürlük. Evde, okulda, hastanede, sokakta yerdeki bir kâğıt parçasını alıp çöpe atmak özgürlük. Eğri olan bir örtüyü düzeltmek, bozuk olan musluğu tamir etmek, tıkanan lavaboyu açmak, gerekli alış-verişleri yapmak özgürlükmüş.

Ben sevmem, ben yemem, ben hoşlanmam demekte kendini kilitlemekmiş.

Bildiğin ve öğrendiğin bir sözü ya da güzelliği hemen harekete geçirmek özgürlük. Yoksa bildiklerinin tutsağı ve esirisin. Nasıl mı? Öğrendiğin her hangi bir şeyi söylerken, içten sen neden yapmıyorsun dediğinde görüyoruz ki esirim ve o bilginin hamallığını yapıyorum. Yap ve özgür ol.

Sofra adabına uymak özgürlükmüş. Tam anlamıyla uyunca hür oldum içimde.

Temizlime ve düzenime dikkat edince, zihnimi  hiçbir tarafa takılı bırakmayınca daha doğrusu zihnimi hemen temizleyip takılanları hallettiğim zaman kurtuldum esaretten.

Yaptığım ve söylediğim sözlerden eminlik hali imiş özgür olmak.
Çünkü aldığım tavır ve söylediğim sözlerin onu doğru-dürüst yaşaması, yönünü değiştirmek için doğru olduğuna inandığım halim imiş.

Kendi kendini hesaba çekmemekmiş. Yanlışları yapmaya fırsat vermeden, köşeden dönmek özgürlükmüş.

Kendim yiyecekken yanımdakine ikram ettiğim üç fındığın içindeymiş özgürlük duygusu.

Muhatabını dinleyip o’nu anlamaya çalışmak. Ona göre davranmak büyük özgürlükmüş.

İç huzurunun kaynağını fark edip ona olan inancını pekiştirmek. Kendini kendi elinden kurtaracak olanın farkına varmak özgürlüğün en büyüğüymüş.

Özgürlük deyince dost diyorum. Çünkü dostu hangi anlayışıma dost etmişsem orada hürüm. Esiri olmuyorum düşüncelerimin, anlayışlarımın ve inançlarımın.