Kendimi bildim bileli bu güzel ortam içerisindeyim. Şükürler olsun ki, Özden fikrimizi, örneğimi, amcalarımı ve ağabeylerimi tanımışım. Onlarla beraber büyümüşüm.

Bir bebek düşünün desem. O ufacık gülümsemesi, hareketlerinde ki, durağanlık ve bunlardan daha ilginç yanı çevresindekileri kavramak için gayret gösteren, o yerinde durmayan gözleri. Tüm varlığıyla etrafını tanıma azmi. Ne kadar heyecanlı, meraklı ve mutlu. Ve bebeğimiz büyürken her yaptığı ilklerde çevresine yansıttığı sevinç. İlk yürümesi, ilk konuşması…

Aslında kimseyi sevmiyoruz kendi egomuzu tatmine çalışıyoruz.

Bazı insanlar çocukluklarından beri sevilmeye susamışlardır. Onun için farkında olarak veya olmayarak nerede olursa olsun ilgi, sevgi, önem elde etmek için çırpınır dururlar. Bulunca da müthiş bir hırsla o ilgi odaklarına yapışır ve bağlanırlar.